Boek
Nederlands

De bloedplek : gedichten

Paul Demets (auteur)
+1
De bloedplek : gedichten
×
De bloedplek : gedichten De bloedplek : gedichten

De bloedplek : gedichten

Door wie wordt ons leven bepaald? Door onszelf, door onze geliefde, door onze kinderen? In zijn nieuwe dichtbundel De bloedplek gaat Paul Demets op zoek naar de genius loci: hij stelt vragen bij essentiële dingen als plaats en identiteit. De gedichten weerspiegelen de neuroses van onze samenleving, de moeizame communicatie, het kunstmatige idioom en het plotseling alles ontwrichtende, dat tegeli
Onderwerp
Dood, Erotiek, Natuur, Cultuur
Titel
De bloedplek : gedichten
Auteur
Paul Demets
Taal
Nederlands
Editie
1
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2011
61 p.
ISBN
9789023465294 (paperback)

Besprekingen

Met De bloedplek manifesteert Paul Demets zich meer dan ooit als een dichter die zijn eigen verhaal te vertellen heeft. De dichter heeft zich weten los te maken van soms hinderlijke invloeden en slaat een geheel eigen toon aan. De soms omfloerste zegging van zijn vroegste werk heeft plaatsgemaakt voor een hardere, meer directe zegging. Tegelijk zweert de dichter bij de kracht van het beeld, dat ‘meer’ kan zeggen dan enkel een letterlijke formulering. Ook structureel kiest Demets voor een productieve interactie van enerzijds klassieke vormen en anderzijds vormen van ontregeling. Veel gedichten zijn strofisch en doen zelfs denken aan sonnetten, maar vaak is er net een regel te veel of te weinig, waardoor de spanning tussen een vooraf opgelegde orde en de creativiteit van elk afzonderlijk vers intrigerend wordt gedemonstreerd. Demets kiest, met andere woorden, voor een geheel eigen positie tussen de meer klassieke en de typisch (post)postmoderne poëzie in; hij wil een eenentwintig…Lees verder
Paul Demets (1966) is een dichters dichter. Hij is poëzierecensent voor onder andere de Vlaamse krant De Morgen, Awater en Ons Erfdeel. Zijn uitgebreide ervaringen met poëzie blijken in zijn poëziepraktijk uit te monden in een loodzware, bijzonder bemoeilijkende soort gedichten, die op een heel artificiële manier, met veel dubbele bodems en andere hermetische trucjes, de lezer op een dwaalspoor zetten. Wat te doen met een strofe als: 'Neem waar. In de regel, geef je lafenis / en schaf tijd af, op slaap bevochten gegaap. / Blik. Kijk in de mond de droge mond. / Een tong die teert en doorbloedt. De kus waarin // ze aanligt straks, na het vasten nu.' Hier is weinig chocola van te maken. Demets lijkt te lijden aan een poëtisch overbewustzijn, waardoor zijn gedichten zich al te moedwillig door middel van woordspel, omtrekkende beweging, afstand en verwijzing, allusie, aan de min of meer geslaagde perceptie onttrekken. Alleen in de slotgedichten stroomde bloed: 'Het rooft ons, verdooft ons,…Lees verder