Book
Dutch

Honger : de geschiedenis van mijn lichaam

Roxane Gay (author), Lette Vos (translator)
+1
Honger : de geschiedenis van mijn lichaam
×
Honger : de geschiedenis van mijn lichaam Honger : de geschiedenis van mijn lichaam

Honger : de geschiedenis van mijn lichaam

Roxane wordt op jonge leeftijd seksueel misbruikt, schaamt zich, raakt geblokkeerd en geïsoleerd. Om zich veilig te voelen gaat ze eten en wordt steeds dikker. Op latere leeftijd vindt zij haar eigenwaarde.
Title
Honger : de geschiedenis van mijn lichaam
Author
Roxane Gay
Translator
Lette Vos
Language
Dutch
Original language
English
Original title
Hunger : a memoir of (my) body
Publisher
Amsterdam: De Bezige Bij, 2017
267 p.
ISBN
9789023474616 (paperback)

Reviews

Kwetsbaarheid is een recht

Essay. Zwaarlijvige mensen worden in onze samenleving behandeld als paria's. De Amerikaanse feministe Roxane Gay schrijft haar persoonlijke verhaal neer en pleit voor respect. Veerle Vanden Bosch

'Zal ze in de lift passen? Hoeveel trappen zal ze moeten nemen om op de interviewlocatie te raken? Is er een comfortabele stoel voorhanden, die geschikt is om haar 1,90 meter grote, supermorbide obese lichaam te dragen?' Dit is geen fragment van een Weight Watchers-sketch uit het satirische tv-programma Little Britain, maar een begeleidende tekst die de Australische website Mamamia in juni plaatste bij een podcastinterview met de Amerikaanse schrijfster, academica en feministe Roxane Gay (42) over haar boek Honger. Een boek dat uitgerekend ten strijde trekt tegen dit soort laatdunkendheid. De website excuseerde zich en haalde de tekst offline, maar het is tekenend voor hoe diep onze minachting en aversie tegenover dikke mensen in onze cultuur zitten ingebakken. 'Dit is een geschiedenis van mijn lichaam en mijn honger', schrijft Gay in de inleiding van haar boek. 'omdat het verhaal van een lichaam als het mijne doorgaans genegeerd, weg…Read more

Dit is ongemakkelijk om op te schrijven, en over zulk ongemak gaan haar memoires: Roxane Gay is erg dik.

Succesvolle cultuurcriticus schreef met Honger een boek over lichamelijke onzichtbaarheid.

'Alsjeblieft', twitterde Roxane Gay onlangs. 'Vertel me niet hoe verschrikkelijk de reacties op mijn artikel zijn. Ik lees geen reacties. Ik hoef het niet te weten.'

De 43-jarige feministische schrijver, cultuurcriticus en universitair hoofddocent publiceerde vorige week een opiniestuk in The New York Times naar aanleiding van de onthullingen over Harvey Weinstein. 'Beste mannen, het gaat ook om jullie', schreef ze. Vrouwen moeten steeds maar weer getuigen over hun ervaringen met seksuele intimidatie en erger, aldus Gay. Mannen reageren dan steevast geschokt en verrast, maar beginnen zich al snel zorgen te maken over zichzelf. We zijn niet allemaal zo, klinkt het dan, bang dat het op hen afstraalt. 'Wat mannen niet willen zien', schreef Gay, 'is dat er in elk geval zo veel roofdieren zijn dat vrouwen zich in allerlei bochten wringen om zichzelf te beschermen.' Vijftienhonderd mensen reageerden op de site van de krant, veelal man…Read more

Het leefbare voorbij

Toen ze bekende een slechte feministe te zijn, verscheen Roxane Gay in onze contreien op de radar.

In haar boek `Bad Feminist' gaf ze toe dol te zijn op rapmuziek waarin vrouwen als wegwerpsekspoppen worden bezongen, een hekel te hebben aan huishoudelijke taakjes, orgasmes te faken en van romantische komedies te genieten. Professionele feministen moeten niet zo streng zijn, vindt ze, en de hand reiken naar de vrouwen die hun culturele gevoeligheden misschien niet delen, maar de beweging wel het hardst nodig hebben. Nu is er `Honger', een persoonlijk verhaal over Gays overgewicht. Dat kan maar twee kanten opgaan, vrees je: een dappere overwinning op het vet à la Koen Crucke, of een tranerig slachtoferverhaal. Gelukkig is geen van beide versleten narratieven haar stijl. `Honger' leest als een reeks nachtelijk bij elkaar gepende dagboekfragmenten. Maar die ogenschijnlijk losse stijl verbergt dat Gay haar boek slim heeft opgebouwd. `Ieder lichaam heeft een eigen verhaal. Bij dezen bied ik het mijne aan, een geschiedenis van mijn lichaa…Read more

Wie het lichaam schaadt, verwondt de geest, zo blijkt uit de jeugdervaringen van de auteur (1974), Amerikaans feministe, columniste en docente. Op haar twaalfde wordt zij het slachtoffer van een groepsverkrachting, wat grote gevolgen heeft voor de rest van haar leven. De jonge Roxane vertelt niemand wat haar is overkomen, bang voor de reacties van haar omgeving. Tegelijk ontwikkelt ze een negatief zelfbeeld, wordt verlegen en eenzaam. De enige troost vindt zij in eten. Haar steeds dikker wordende lichaam wordt onaantrekkelijk en enerzijds een veilige plek, maar aan de andere kant een gevangenis, waaruit niet meer valt te ontsnappen. Roxane, die op haar dieptepunt 262 kg weegt, ontwikkelt zich niettemin tot tekstschrijver en docent en leert zichzelf te accepteren zonder het sociaal gewenste slanke lichaam. Uitvoerig beschrijft ze hoe het is om te leven met overgewicht; hoe zware mensen publiek bezit zijn die voortdurend worden bekritiseerd en het onderwerp van gesprek zijn. Scherpzinni…Read more

About Roxane Gay

GFDL 1.2 - Image by Slowking4

Roxane Gay (born October 15, 1974) is an American writer, professor, editor, and social commentator. Gay is the author of The New York Times best-selling essay collection Bad Feminist (2014), as well as the short story collection Ayiti (2011), the novel An Untamed State (2014), the short story collection Difficult Women (2017), and the memoir Hunger (2017).

Gay was an assistant professor at Eastern Illinois University for four years before joining Purdue University as an associate professor of English. In 2018, she left Purdue to become a visiting professor at Yale University.

Gay is a contributing opinion writer at The New York Times, founder of Tiny Hardcore Press, essays editor for The Rumpus, co-editor of PANK, a nonprofit literary arts collective, and the editor for Gay Mag, which was founded in partnership with Medium.

Early life…Read more on Wikipedia